Blues & Americana

Youtube kanaal
Home Radioprogramma No Nonsense Agenda Gastenboek Reserveren Contact Sponsors

 

Om deze website goed te bekijken heeft u flashplayer nodig download hier

Binnenkort starten de concerten weer, hou deze website in de gaten.

Zaterdag 12 oktober 2013 was: Stormbringer

 

Stormbringer is de meest authentieke Deep Purple tribute band in Nederland en zeker die met de meeste power! De band bestaat uit gelouterde muzikanten met een gemeenschappelijke liefde voor classic rock en Deep Purple in het bijzonder!
Een herschepping van het beeld en geluid van Deep Purple met geweldig zelfvertrouwen en sublieme technische uitvoering. Met oog voor detail van het origineel, maar tegelijkertijd met een energieke en denderende uitvoering van legendarische songs als Highway Star en Burn en het zinderende en meeslepende Mistreated en Child in Time.
Stormbringer beschikt met het DP repertoire over enkele van de meest fantastische stukken rockmuziek die ooit zijn gemaakt, inclusief de meest bekende riff aller tijden in het onovertroffen en onvergelijkbare 'Smoke on the Water'.
Een typische Stormbringer set weerspiegelt het hele spectrum van Deep Purple, vanaf de eerste hit 'Hush' uit 1968 tot aan de verrassende reünie van de klassiek MK II line up van 1984.
Ongeacht welke versie van Deep Purple je voorkeur heeft, de Mark I Line up ( Rod Evans & Nick Simper), MK II (Ian Gillan & Roger Glover), Mark's III & IV (Glenn Hughes, David Coverdale & Tommy Bolin) met Stormbringer zul je versteld staan van de directe, pure brutale rockkwaliteit waar Deep Purple voor stond.
Bij Stormbringer is het Deep Purple materiaal in veilige handen en de ongeëvenaarde heroïsche muziek is nog steeds een genot om mee te maken in een uitvoering met de power die was bedoeld toen het werd geschreven. Klassieke rock verdient een klassieke en authentieke tribute, krachtig, ontroerend, verpletterend!
Bandleden:

Stan Verbraak – Vocals
René Sterk - Bass
Herman van Donkersgoed - Keys
Fabian Greveling - Drums
Panos Grimanis - Guitars

Reserveren

Buurt en clubhuis Kiehool

Schoolstraat 102, 9251 ED Burgum

  Sponsors:                             

 c c

 

 

Vrijdag 24 mei : Shaggy Dogs (Frankrijk)

 

 

Shaggy Dogs Power.
The Shaggy Dogs uit Frankrijk maken stevige rhythm and blues in de stijl van Dr. Feelgood en Nine Below Zero.
The Shaggy Dogs zijn – hoe kan het ook anders – geweldig beestig en klinken alsof Lee Brilleaux heropgestaan is en er met Dr. Feelgood weer als vanouds tegenaangaat.
Deze licht ontvlambare band raast momenteel onstuimig over de Europese podia en staat garant voor wilde feesten en partijen.  Ze zijn een geflipte bende en niet vies van een klodder mambo en een hoopje Bo Diddley op speed.
Wie had gedacht dan 4 Fransozen zo'n knetterend R&B feest konden bouwen? Hun muziek swingt als een frituurpan vol kipknotsen…..een waar genot.
Ervaar het energie level van deze onvergelijkbare pubrockers.
Live  een ware belevenis. Beware Of The Dogs!!! Shaggy Dogs Power!!!

Support act: De Anne Feenstra Band


Alle bandleden hebben een rijk verleden aan optredens in meerdere muziekstijlen. Anne is enkele jaren als singer-songwriter op pad geweest met eigen nummers en teksten. Hij heeft mogen spelen in Berlijn, Wenen, Boedapest, Parijs, San Francisco en Sint Annaparochie.
Z'n solo CD presentatie in theater "De Dolende Ridder" (2010) was een reden voor andere muzikanten om aan te schuiven. Inmiddels zijn drie topmuzikanten (bas, gitaar en drum) aangeschoven.

 

 

 

 

Vrijdag 22 maart : Monti Amundson (USA)

 

 

 

Zaterdag 22 December: Neil Young Mirror Band

 

Neil Young Mirror Band Kiehool Burgum 22 december
Een lust voor het oog én oor. Neil Young is back in Holland. Ook al woont hij gewoon in Veendam.
Als je bij een optreden van The Neil Young Mirror Band je ogen dicht doet, dan zou je zweren dat Neil Young & The Crazy Horse op dat moment staan te spelen. Zó authentiek klinkt de Neil Young Mirror Band!
De formatie rond de veendammer singer/songwriter Gerry Wolthof - die halverwege de jaren '80 op TV in de Soundmixshow van Hennie Huisman als Neil al de nodige furore maakt - heeft zich het repertoire van de 'meester' helemaal eigen gemaakt. In een bezetting van 2x gitaar, bas, drums en 3x vocals worden de songs uiterst precies nagespeeld en klinkt het live als een klok. Van 'Heart Of Gold' en 'Old Man', via 'Comes A Time' en 'Out On The Weekend' naar 'Like A Hurricane' en 'Rockin' In The Free World', alle klassiekers uit 's mans carrière komen voorbij.
De recensent van 'Roots Town Fee Zine' schreef: "mochten deze noorderlingen een optreden in de buurt verzorgen, dan ben ik er zeker van dat zij u een buitengewoon genoeglijke avond weten te bezorgen. Zo vaak komt Neil Young nu ook weer niet langs en dan is Gerry Wolthof zang, gitaar, toetsen en mondharmonica, Hemmo Barla (gitaar/zang), Ad Antonisse (bas/zang) en drummer Bert Stadman oftewel de Neil Young Mirror Band een fantastisch alternatief!".

Support Act: The Goodmen.
Na vele jaren als frontman van Maximum B en de Marquis bluesband te hebben gefungeerd vond Max Leukfeldt het tijd worden om het over een andere muzikale boeg te gooien. Samen met Jan van der Leest, mondharmonica speler bij Maximum B, is er een setlist ontstaan, bestaande uit eigen repertoire en songs van o.a Steve Earle, Willy de Ville en Tom Waits. Met de strot en het gitaarspel van “Good Old Max”,  de gitaar, het gevoel en de emotie welke Jan uit zijn mondharmonica kan halen wordt het een knallend bluesfeestje.

 

 

Zaterdag 27 Oktober Blues & Americana: BEN PRESTAGE

support act: BAS KLEINE & HIS HARMANIACS

 

 

BEN PRESTAGE
Ben Prestage, de 'one-man-blues-band' uit Florida bespeelt in zijn eentje een combinatie van de cigarbox-gitaar, mondharmonica, drums en banjo en zingt daar ook nog eens bij. Hij brengt rauwe Florida-swamp-blues op een zeer karakteristieke en gedreven wijze.

Ben Prestage is zo'n muzikant waarbij je van verre al ziet aankomen dat het een succesverhaal is. Opgegroeid op het platteland in Florida met niets anders dan muzikale familieleden, buren en vrienden. Zonder een cent te makken, maar allemaal met één grote liefde: Blues!
Begonnen als eenzame straatmuzikant, keek hij de kunst af van zijn mede-straatmuzikanten. Gewapend met gitaar en drums verovert hij nu langzaam de wereld. Ben Prestage, de one-man-blues-band uit Florida, USA.

Liefhebbers van Seasick Steve moeten zorgen dat ze vooraan staan bij Ben Prestage, want waar eerstgenoemde ophoudt gaat Ben verder! Opgegroeid met bluegrass en Mississippi country blues, die hij meenam naar Florida om er zijn eigen interpretatie van de Florida Swamp Blues van te maken. Met (cigarbox-)gitaar, banjo, lap steel, dobro, mondharmonica en drums zorgt hij voor de ultieme one-man-band ervaring. Compleet, veelzijdig, vurig, rauw en gepassioneerd!


“ Harpdriven roots, jump and old school blues”.

Bas Kleine & His Harmaniacs gaan terug naar de “Beale Street Corner Feel” . Een contrabas, een snaredrum, mondharmonica en gitaar en een goede song. Wie in de waan verkeert dat blues zwaar op de maag valt, zal zich na een portie “Harmaniacs” bekeerd voelen als een dopeling. “The Harmaniacs” hebben echter geen missie, slechts een doel: “let the good times roll!”.
BAS KLEINE – mondharmonica/zang:
HERMAN DRIESTEN – gitaar
RON AWATER – contrabas/zang
WILLEM DE JONGH – snaredrum/hihat

 

Zaterdag 19 Mei Jimi Hendrix tribute: Hendrix Alive project

Op dit moment zonder twijfel de toonaangevende Jimi Hendrix Tribute van Nederland. Maar…om een Jimi Hendrix tribute band te vormen heb je steevast één heel groot probleem; je moet beschikken over een gitaarvirtuoos... Laten we u meteen geruststellen, met dat probleem heeft Hendrix Alive Project niet te maken. Zij beschikken immers over Eelco Bisschop. Een gitarist die adembenemende techniek koppelt aan intense beleving. Kippenvel gegarandeerd
Gitaarvirtuoos Eelco Bisschop en consorten begonnen een aantal jaar geleden met deze tribute. Binnen de kortste keren maakte de band al deel uit van de Clash of The Coverbands competitie. Hun repertoire wordt beschreven als wild, opwindend en energiek en er wordt ook gezegd: “Als je je ogen dicht doet ben je terug in de tijd” Het vele toeren door heel Nederland en Engeland heeft de Hendrix Alive Project doen veranderen vanuit een ruwe ongeslepen diamant naar een fonkelende parel onder de tributebands. De band kan zich dan ook  met recht de nummer 1 Hendrix tribute van Nederland noemen.
Eelco Bisschop - Vocals/Guitar, Erwin Schwebke - Bass and Rob Meijran - Drums.

Support Act: Onlangs presenteerde Hein Jaap Hilarides Der’t ik weg kom, zijn derde cd. De muziek is een mix van country, boogie, blues en volksliedjes. De klanken en het ritme van het Bildts bepalen de sfeer. Hij treedt op met vaste kompaan drummer Hendrik Elings.

Zaterdag 10 maart bij Blues & Americana:

support act: sundelay

 

 

Marcel Scherpenzeel is geboren in Amsterdam.
Hij begon te drummen toen hij 10 jaar was, maar dat duurde niet lang.
Toen hij 12 werd kreeg hij een gitaar van zijn oudere broer en vanaf dat moment ging het snel. Marcel begon naar allerlei platen te luisteren van zijn vader, zoals John Lee Hooker, The Fabulous Thunderbirds, Rory Gallagher, Jimi Hendrix en vele anderen.
Toen Marcel 21 werd begon hij met zingen en experimenteerde hij met rock, texas-blues, pop, soul en rock `n roll.
Elke avond als Marcel op het podium staat voel je de magie en geeft hij zijn ziel bloot, hij neemt je mee in zijn wereld om vervolgens zijn ziel en muziek mee naar huis te nemen.

Marcel speelde met:Gerry McAvoy & Brendan O'neill (Rory Gallagher Band - IE) Dave Gonzales (The Paladins - USA ), Ron Hacker (USA), Tineke Schoenmaker (NL), The Juke Joints (NL), The Marble Tones (NL), The Hoax (UK) en anderen.

Marcel speelde op grote festivals zoals: Jimi Hendrix Revival Festival (Germany), Enniscorthy Blues Festival (Ireland), Open Air Am Bergen (Germany), Harley Davidson Super Rally (Belgium), Paaspop (NL), Bospop (NL) en anderen.

sundelay:

Begonnen als een project, uitgegroeid tot een verrassend succesvolle band met een veelzijdig repertoire. Pop, rock, funk, jazz……zij draaien hun hand nergens voor om. De ene keer stevig, hard en snel, de andere keer melodieus en meeslepend. Sundelay is niet in een hokje te plaatsen, maar wel op een podium! Ze zijn te vinden op festivals, in kroegen en overal waar ze de kans krijgen een spetterend optreden te verzorgen.

Sundelay bestaat uit:

Kor Span - gitaar, zang (Ragna, 128 Straight Pink, Chocolate Moose, Herrie BV, Base Degenerates, Hard Luck Edge)
Anna Span – zang (Milestones, Tof Superband, Medoza, Anna's Angels)
Folkert – bas (The Verbs, Milestones, Timbertoe)
Wander – gitaar (Capricorn, Chocolate Moose, Armageddon, Ska'n.del)
Wim Wagenaar – drums (Ska'n.del, Ziemaar)

Alle bandleden van Sundelay hebben veel ervaring in de muziek en op de bühne. Ze speelden eerder in verschillende bands met optredens in binnen- en buitenland, op podia als Paradiso en met namen als Cuba Libra en (regionale) bekendheden als Piter Wilkens en Marcel Kapteijn. Ook werden er prijzen in de wacht gesleept: Kor won in 2000 de eerste prijs van 'Popping Up in Ooststellingwerf' en de Kleine Prijs van Fryslân. In 2008 behaalde Sundelay de halve finale van de Kleine Prijs van Fryslân.Onlangs nog koos het FreezeForze Festival tijdens de Rock Impressions in de Pleats te Burgum voor de alternatieve pop/rockformatie Sundelay.
Ze zullen dan ook te horen zijn op het FreezeForze Festival, maar nu alvast bij Blues & Americana.

 

 

Zaterdag 14 januari Blues & Americana:

Lino and friends (bluesrock power trio)

Support act: Bluesduo Frans & Jelle (acoustic blues)

 

Afgelopen herfstvakantie waren wij op Texel waar het jaarlijks bluesfestival werd gehouden. In café Mans speelde de band Lino and friends. Behoorlijk onder de indruk van deze heren togen wij de avond erop wederom  naar deze kroeg omdat Lino er nogmaals optrad. Een steengoede band en het leek ons dan ook te gek om deze band naar Kiehool te halen, aldus geschiede. Zaterdag 14 januari was het zover. Eerder dan verwacht stonden ze voor onze neus maar…waar was de bassist?
Wel, die had de week ervoor zijn voet gebroken bij het verhuizen. Nu kunnen wij wel nachtmerries krijgen van bands die op het laatste moment af moeten zeggen wegens een ongeluk of iets dergelijks, maar niks daarvan. Wij hebben niets geweten van de troubles waar deze band nu even voor kwam te staan. Want waar vind je op het laatste moment een bassist die het repertoire nog zo snel in de vingers krijgt? In Spanje dus, in de persoon van Moi Martin. Een groot musicus,  zeer bekend in zijn eigen country en al jaren bevriend met Lino. Moi werd overgevlogen uit Spanje om de boel te redden en daar zijn wij hen zeer erkentelijk voor, dat ze ons als organisatie buiten al hun problemen heeft gehouden. Niets dan lof, wat een professionaliteit. En dat geld zeker voor het optreden van de band.
Lino speelt vooral eigen werk en is duidelijk beïnvloed door Jimi Hendrix. Hij kan zijn gitaarheld dan ook moeiteloos naspelen alhoewel Voodoo Child toch een lastig nummer blijkt. De, net vader geworden, Ruben  van Boven kreeg veel complimenten voor zijn geweldig drumwerk. Moi baste als de bovenste beste, het valt overigens niet mee om  iemand te vervangen zeker als er nauwelijks tijd is geweest om te repeteren. Groot compliment voor Moi dan ook. In eigen land speelt hij o.a. ook in de band Guitar not so Slim.
Waar Lino and Friends boven de sterren van de hemel speelden stonden beneden in de foyer Frans en Jelle het publiek te vermaken met de blues in zijn puurste vorm, akoestisch dus. Good “old”Jelle kennen wij al jaren hij is het boegbeeld van de huisband van Blues & Americana Lill’ Red and the Roosters. De mondharmonica wordt door Jelle bespeeld terwijl Frans op een resonatorgitaar speelt terwijl hij daarnaast ook nog op een basdrum en een hihat trapt. Beide mannen zingen en hebben veel plezier tijdens het optreden.  Een grapje tussendoor…het hoort er allemaal bij. Het publiek was dan ook zeer enthousiast over dit optreden
Dat Omrop Fryslân opnames maakte voor het programma Klipkar + had Jelle ertoe gebracht  zijn mooiste schoenen aan te trekken en Frans een heuse vlecht in zijn baard weten te leggen. Ook Lino had voor deze bijzondere gelegenheid een permanentje genomen. Mooie foto’s overigens op de site Lino kan er zo mee in het kappersblad.
Daar Frans Gieling de volgende ochtend alweer om 6 uur paraat mocht staan bij de baas konden de beide heren niet lang nablijven dit in tegenstelling tot Lino and Friends. ‘Gaat hij de hele nacht doorspelen’ zo vroeg ik manager Trudy die voor deze bijzondere gelegenheid ook mee was gekomen naar Friesland. “Ja, als Lino éénmaal aan het spelen is weet hij van geen ophouden meer” aldus Trudy. Een rasartiest in hart en nieren en daarbij ook nog eens een hartstikke leuk en aardig gezelschap die wij met veel plezier te gast hebben gehad “on the lake”.
Bedankt allemaal voor weer een gezellig avondje onvervalste muziek.
With kind regards:
SherryBabe and Old ShatterHank

Zaterdag 12 november bij Blues & Americana:

D'n Doars

a tribute to the Doors

 

The Doors still alive,
All the way from Brabant reisden d'n Doars dan toch eindelijk af naar het hoge noorden. Het publiek was in grote getale naar Kiehool getogen om deze band te aanschouwen want, wie kent ze niet deze legendarische band uit de jaren 60. Opgewarmd door de fryske bluesrock band Skraal zette de band uiteen met het nummer 'who do you love', een Bo Diddley nummer, overigens geen origineel Doors nummer. Met de klassiekers 'Waiting for the sun', 'Soul Kitchen', 'Love street' and 'People are strange' baste het feest los. Jim Morrison, by the way, Jan van Delft zette een prima Jim Morrison neer. Een grote bos krullen,wit overhemd, lederen riem en dan…… die leren broek. Dat is een verhaal apart die leren broek. Vele bewonderende, gretige blikken van het vrouwelijk schoon vielen Jan ten deel . Wat was het geval, of althans zo gingen vroeger de geruchten; Jim had altijd een stuk tuinslang in zijn broek ter opvulling en dat zou Jan nu ook hebben zo gonsde het door het publiek. Waar al niet op wordt gelet. Een puik stel muzikanten trouwens met zowaar een bassist, in de persoon van Marcel Driessen. Dat waren we vroeger niet gewend bij Doors optredens daar ontbrak een bassist. Bij studio opnames was meestentijds wel een bassist van de partij. Tijn Driesen (zoon van) ramde op het toetsenbord dat het een lieve lust was. Wat een plezier heeft deze jongen in zijn muziekspel. Will Theus op gitaar een aller-beminnelijkste man die al met vele grootheden in België heeft gespeeld en er prachtige filosofische theorieën op nahoud en dan last but not least Pim Heesterbeek op drums.
De tweede set was wel het hoogtepunt van de avond, warmgedraaid en na natuurlijk de nodige pintjes bouwden de heren een feestje waar nog lang over nagepraat zal worden. Alabama Song, Unknown Soldier, When The Music's Over, Touch Me en natuurlijk hoe kan het anders 'Light my Fire', kwam het tot een climax die zijn weerga niet kent. Jan lag er nu horizontaal bij en wij waren even bang dat hij niet meer op zou staan maar zowaar…kregen we ook nog een geweldige toegift, de band weet van geen ophouden. Grote klasse. Ook het publiek was niet te stuiten en ging compleet uit hun dak. En zo kwam 'the end' van een onvergetelijk avondje d'n Doars. En…..niet te vergeten de supp. act Skraal.


Skraal goes South.
Muziek verbroederd. D'n Doars en Skraal konden het prima met elkaar vinden, zo goed zelfs dat ze werden uitgenodigd om naar Valkenswaard te komen om als supp. act in het stamcafé van d'n Daors te komen spelen. Skraal heeft een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Niet alleen muzikaal maar ook hun show is uitgebreid met een heuse lichtshow. Dat alles onder de bezielende leiding van zanger Jorn. Skraal….altijd goed voor een feesje. Charmante drumster Stien drumde mooi strak, een echte harten breekster, zij laat menig mannenhart een slag sneller slaan. Als ze werkelijk afreizen naar the Deep South is het betere dat Old Shatterhank and Sherrybabe zelf meegaan om een oogje in het zeil te houden.
Het leukste feesje is eigenlijk altijd de afterpary. Onder escorte moesten D'n Doars worden begeleidt naar hun slaapplek 'On the Lake'. Jim was al niet meer aanspreekbaar zoals we van vroeger reeds gewend waren, zelfs zijn favoriete groupie kon daar weinig verandering meer in brengen. Had deze blonde schone een plekje weten te veroveren onder de lakens bij Jan, zij zal weinig lol meer hebben gehad van deze uitgetelde versie van Jim Morrison. Als pleister op de wonde en troost nam hij haar de volgende dag mee naar zijn eigen huis.. Naderhand bleek….dat doet hij al 20 jaar.
Skraal mocht zich met de pas aangeschafte camperbus huiswaarts begeven met Chauffeuse Stien achter het stuur. Wat te denken van dit vrouwtje achter het stuur, zonder stuurbekrachtiging. De mannen mogen zich wel in de handen knijpen met dit bandlid.
Jongens, Meisjes het was ons weer een waar genoegen. Da afspraak is gemaakt….een bbq 'On the Lake' met muzikale omlijsting van Skraal.
Thanks to ya'all
Sherrybabe & Oldshatterhank

Support act : SKRAAL

Niet je standaard bluesband, maar een eigenzinnige bluesrock formatie bestaande uit vijfuitgesproken persoonlijkheden.De strot van zanger Jorn Idzerda is rauw en ongepolijst en zijn mondharp wordt met veel power bespeeld.De charmante drumster Styn Idsardi verzorgt de ritmesectie in strakke samenwerking met de ruige bassist André Klijnstra. André verving eind 2010 Sjoerd Peereboom.Het gitaargeweld wordt verzorgt door Wieger de Wit. De stevige grooves kosten de enige snaren,maar zorgen wel degelijk voor een gezonde portie energie.De onbevangen toetsenist Laurens Hofstra zorgt voor interessante orgel solo's die geen optredenhetzelfde zijn.Waar het begon (juli 2009) in een gezellige huiskamer met de nodige geluidsoverlast, is deze ruimte inmiddels verruild voor een geïsoleerde studio waar de Skrale sound nog beter tot zijn rechtkomt. De band componeert en schrijft eigen nummers met als inspiratiebron o.a. The Red Devils en AC/DC.

9 april was het Blues-Americana festival met:

No Gamble, Tuff Enuff, the 4Horsemen en Dirty Cash

Tuff Enuff waardig vervanger Nix-Nijs
 (Bob Dylan alias Henk Kuyper)
Wat moet je als op de dag van het festival om kwart over 2  ’s  middags je gsm gaat met de mededeling  dat de 1e band gepland voor de avond het laat afweten wegens ziekte. Balen…………..k…t….. Tijd om in de stress te raken is er niet bij want er moet wel wat geregeld worden op het laatste moment. Via via kwamen we bij Henk Kuyper en Jan Scheffer terecht  die als duo Tuff Enuff de podia langs gaan. Jan kan helaas niet maar Henk wel. Ik kom die kant straks op lui, ik kom jullie helpen. ‘s  Avonds half 8 nog 1½ uur voor aanvang, zit ik even bij te komen buiten in het zonnetje op de bank voor Kiehool. Door de zon vallen mijn ogen bijna dicht, val in slaap en droom…  Er stopt een auto, een man stapt uit, zet een zwarte hoed op.  Langzaam komt hij mijn kant uit, droom ik, zie ik het goed……., Bob Dylan in hoogst eigen persoon……….
Henk Kuyper is de naam, aangenaam. Nou aangenaam zeker. Wat hebben wij allen genoten van deze man. Zijn gitaarspel, zijn zang en niet te vergeten zijn mondharmonicaspel, waar hij ook nog les in geeft.
Het één na ander prachtige nummer kwam voorbij. Een echte professionel.  Dat moet ook bijna wel, Henk heeft al zolang ervaring, die draait zijn hand niet om voor dit soort last-minute akkefietjes
Henk reuze bedankt. We’ll  keep in touch.

No Gamble
Deze feestband die feitelijk alles kan spelen van Jimy Hendrix tot Gary Moore, Golden Earring tot Joe Henley heeft speciaal voor dit festival bluesnummers ingestudeerd  en wat doen ze dat goed. Uitgerust met een nieuwe bassist Klaas Bekkema uit Norg? In ieder geval oet Drent, spelen de sterren van de hemel. Bij Siep moet ik altijd denken aan dat Belgische programma “Jambers” overdag een keurige betonwerker, ’s avonds een podium beest.
Op het allerlaatste moment kwamen Karel zijn meest trouwe fans binnen vliegen op het nippertje….dit optreden willen ze echt niet missen. Goed gedaan jongens, jullie speelden klasse.
En Siep, ons afspraakje geldt nog steeds…..THE HOAX

Dirty Cash helden van het festival:
Dat waren onomstotelijk de mannen van Dirty Cash. Zij bewezen over een grote portie professionaliteit te beschikken. Het zal je maar gebeuren dat 1 ½  week voor het optreden de zanger verstek moet laten gaan wegens stemproblemen. Alco, de zanger…ja die vervang je zo maar niet even. Boegbeeld en leading zang,  probeer daar maar eens iemand anders voor te vinden. En dan kun je 2 dingen doen, afzeggen of proberen iemand te vinden die in wil vallen. De reddende engel dienst zich aan in de persoon van Arend Huisman. In de jazzwereld geen onbekende maar met het genre van Dirty Cash is hij niet echt vertrouwd, toch zegt hij zijn hulp toe. Onder het genot van enkele biertjes zingt hij de sterren van de hemel gadegeslagen door een stel trouwe fans van DC maar ook Alco himself is van de partij. Arend brengt het er goed vanaf, de volgende keer hopen we dat Alco weer van de partij kan zijn komen ze dan nog eens terug naar Kiehool )
Dus wat ons aangaat verdienen  de mannen van Dirty Cash een groot compliment om ondanks de tegenslag hun deelname niet af te blazen. Thanks!!
Noot;  ook  Bareld is een prima boegbeeld met een geweldige stem. (iets minder bescheiden mag wel hoor)

The 4Horsemen
 stond als laatste geprogrammeerd. Zij spelen blues and nothing but the blues. Komen uit de blues-scene van Grunn e.o. Een band die staat als een huis en daarbij ook nog eens ontzettend sympathieke lui zijn. Stugge friezen en koppige Grunnigers, daar komt alleen maar goeds van zo blijkt wel. The 4 Horsemen hebben met dit optreden voorgoed naam gemaakt hier in het friese blues-wereldje. Hopelijk komen ze nog eens deze kant op. Met Werner de bassist hebben we de afspraak gemaakt dat ze in de studio bij RTVKanaal 30 in ons programma “No Nonsense” komen spelen. Gaan we daarna nog even gezellig een biertje drinken. Afgesproken!!
Thanks to every one, it was a great  pleasure, oftewol tige by tige!
Hank & Sherry

27 november

BAS PAARDEKOOPER & THE BLEW CRUE

Amerikaanse Bluesrock

Support act: THE HANGOUTS

Bas Paardekooper and Crew spelen Kiehool plat.
Bas best performance of Jimi Hendrix.

In de reeks concerten van Blues&Americana was zaterdag 27 november het laatst geplande concert van het jaar.
De beurt was aan Bas Paardekooper & the Blew Crue met in het voorprogramma en pauze de Hangouts uit Leeuwarden.We begonnen beneden in de foyer met de Hangouts. Stonden ze net in de startblokken….viel de stroom uit. Bleek de lamp op hetzelfde contact aangesloten te zitten als de microfoons. Handig als je dan het licht uit doet. Maar afijn dat was gelukkig gauw verholpen en speelden Einte, Roelof, Gilian, Martijn en Hendrik een prachtige set in een bomvolle foyer. Er was dan ook nogal wat apparatuur neergezet door onze zeer gewaardeerde, vaste geluidsman Gooitsen die zeker wilde laten zien hoeveel apparatuur hij in huis had maar dit was werkelijk een beetje overdone.
The Hangouts worden vaak geassocieerd met de Stones en dat is ook niet zo heel vreemd. Einte heeft de zang maar ook de maniertjes van Mick Jagger (een beetje dat pedante), Roelof is net Keith Richards met een peuk in zijn mond hoewel Roelof wel wat aantrekkelijker oogt dan Richards met zeemleren kop. Hoe dan ook dan kunnen we nu wel zeggen dat Hendrik de drummer op Charlie Wats lijkt maar dan wordt het een beetje flauw. Alles lijkt altijd ergens op maar de mannen van de Hangouts, dat is toch een klasse apart. Een stel puike muzikanten.
De Hangouts is niet alleen leuk om naar te luisteren maar ook leuk om naar te kijken.
They play and act really very good!

Vervolgens was de beurt aan de hoofdact van de avond: Bas Paardekooper & the Blew Crue. Bas, René, Roel en Wouter gaven een spetterend onvervalst avondje Amerikaanse bluesrock ten gehore. Prachtige ëigen nummers van hun onlangs verschenen cd “ The blues on my side” tot schitterend cover werk van Jimi Hendrix en Stevie Ray Vaughan. Wat ons aangaat is Bas één van de betere live performers van Jimi Hendrix (samen met Popa Chubby). Bas heeft een geheel eigen stijl en heeft genoeg muzikale kwaliteiten in huis, hoeft zich daarom niet in het coverwerk te bewegen maar….wat doet hij dat goed.
Na de pauze gooiden Bas and his crew alle trossen los. Bas was nu werkelijk op dreef. Er had zich deze keer ook wat jonger publiek op de dansvloer gewaagd. Hoe meer bier hoeveel meer plezier zullen we maar zeggen! Met als toegift een nummer van de op 27 augustus 1990 tijdens een tragisch helikopterongeluk omgekomen S.R. Vaughan kwam er een eind aan een spetterend avondje onvervalste bluesrock.
En we hebben er al wel vaker melding van gemaakt, it’s a hard live dat muzikantenbestaan. Maar wat te denken van de organisators? Om 4 uur ‘s morgens de hele crew naar de camping rijden, nog wat nadrinken/kletsen/ouwehoeren en dan neemt Bas, die van geen ophouden weet, wederom de gitaar ter hand en worden er nog prachtige ballads gespeeld en… gezongen door toetsenist Wouter ( wat kan die jongen verrekte mooi zingen) die ook nog zanger is in een andere band.
Om 5:30 uur duikelen we ons bed in waar om 9 uur de wekker weer rinkelt om de heren van een ontbijtje te voorzien. Om half 12 zwaaien we hen uit, zij mogen er ’s middags weer met vol gas tegenaan in Enschede in het één of ander bluescafé. Tel daarbij op dat zij en ook wij allemaal gewoon een baan voor doordeweeks erbij hebben, dat wordt dus stiekem een dutje doen bij de baas.
Thanks guys, See ya!
With kind regards, Henk en Gerrie

The Blew Crue is een bluesband met een eigen repetoire, geschreven en gecomponeerd door de voorman van de band (Bas Paardekooper). Bas en zijn band spelen onvervalste bluesrock, geinspireerd door grootheden als Jimi Hendrix, Walter Trout en Stevie Ray Vaughan.

Het spetterende gitaarwerk van bluesgitarist Bas straalt één en al passie voor de muziek uit. De composities lopen uiteen van melodieus tot het meer stevige werk

 

Op elfjarige leeftijd, 22 jaar na het overlijden van gitaarvirtuoos Jimi Hendrix, hoorde Bas het nummer "Hey Joe" uit de speakers van zijn oma's pick-up klinken. Hij nam vrijwel direct na het horen van Hendrix de gitaar ter hand en begon zijn eigen interpretatie van eerdergenoemde klassieker te spelen. De deur naar een muzikale carrière was hiermee voorgoed geopend. Gevoed door platen, casettebandjes, video's en niet in de laatste plaats de muzikale omgeving van het gezin Paardekooper maakte Bas zichzelf de basis van Blues- en Rockgitaar meester. Al snel werd zijn gevoel voor het instrument en zijn plezier in het spelen bekend in zijn omgeving en het duurde niet lang voor hij, vergezeld door diverse bands, zijn opwachting maakte tijdens zijn eerste publieke optredens. Bas was inmiddels 15 jaar toen Living Blues legende Ted Oberg hem hoorde spelen en besloot Bas voor een aantal maanden onder zijn muzikale hoede te nemen en hem te helpen zijn Blues-spel verder te ontwikkelen.
Bas Paardekooper and the Blew Crue werd in 2007 officiëel opgericht hoewel de meeste leden van de band al geruime tijd met elkaar speelden in diverse bezettingen.
De band bestaat uit:

  • Bas Paardekooper (Gitaar en Zang)
  • René Mijnten (Basgitaar en zang)
  • Roel van Leeuwen (Drums en zang)
  • Wouter Hoek (Toetsen en zang)

Het werk van de band is onder andere geïnspireerd door Stevie Ray Vaughan, Walter Trout en Jimi Hendrix en laat zich het beste omschrijven als Amerikaanse Bluesrock. Het repertoire bestaat uit het te verwachten stevigere werk alsmede prachtige melodieuze ballades. Alle composities zijn van eigen hand en vormen de perfecte basis voor het spetterende en verrassende gitaarwerk van Bas Paardekooper.

THE HANGOUTS

Einte Bijlsma: vocals ~ Hendrik Elings: drums ~ Roelof Reineman: guitars ~ Martijn Smilde: guitars ~ Gilian de Wit: bass

The Hangouts zijn Leeuwarder Roots rockers. Ze maken rootsy muziek zoals dat bedoeld is, zo valt ook te horen op hun debuutalbum ‘Blow the Dust Off’. Na het uitbrengen van dit debuutalbum hebben The Hangouts verschillende optredens gedaan waaronder het voorprogramma van The Brandos, het Dobbe festival in Koudum en het Friesstraatfestival. De videoclip “So hard to find” stond 4 weken lang op nummer 1 in het muziekprogramma Klipkart+ van Omrop Fryslân.
In mei 2010 verscheen hun nieuwste cd “Paris Shoes”.

25 september bluesnight with

KING MO

De bluessensatie van 2010

 

King Mo 2 ½ uur onafgebroken de beuk erin.

Zaterdag 25 september mochten we de band King Mo uit het zuiden des lands begroeten. We hadden hen als openingstreffer tijdens het Ribs & Blues festival met pinksteren in Raalte mogen bewonderen, 1 ding wisten we toen al zeker. Deze band moet naar Burgum komen. Aldus geschiede.
De kennismaking met de band was uiterst plesant.
Hartstikke aardige lui die zuiderburen, maar verstaan doe je ze voor geen meter. Zeker niet als ze met elkaar aan het keuvelen zijn.
Blij verrast waren we trouwens Niels Duindam te mogen begroeten. Als voormalig drummer van de onlangs ter ziele gegane band Big Blind mocht hij deze dag de honneurs waar nemen voor Henk Punter die elders muzikale verplichtingen had.
Niels had de boys van King Mo al even op de hoogte gebracht dat het ’s nachts goed toeven is aan het Bergumermeer. Hij was daar dan ook al eerder onze gast.
Wat het optreden betreft, dat was in 1 woord fantastisch. We gaan nou niet lopen zeiken over de opstart probleempjes met basgitaar/versterker, of over wie de schuld hiervan in de schoenen krijgt geschoven. 1 ding is zeker Phil hield het hoofd koel en wist als entertainer “pur sang” de sfeer er goed in te houden. “Show must go on”. Na een vervroegde pauze en met dank aan Leo die zijn basgitaar van huis haalde, barste het feest dan toch goed los.
Phil Bee de zanger wist het publiek behoorlijk op te zwepen, hij heeft een prachtige bluesy stem met een soulachtige ondertoon.
Colly Fransen was zo verstandig geweest zijn 250 kilo wegend hammond orgel thuis te laten. Die sjouw je ook niet even 12 treden omhoog. Niels Duindam drumde zoals we van hem gewend zijn, super strak en goed.
Bassist Jules van Bussel liet zich gelukkig niet van de wijs brengen door de opstart probleempjes en speelde de sterren van de hemel. Wat de sterren van de hemel betreft, dat gold zeker voor het jongste bandlid Sjors Nederlof, die met zijn 26 jaar bewees tot 1 van de top bluesgitaristen van Europa te behoren. Hem te zien en horen spelen is een genot voor oor en oog. Daar horen we vast meer van in de toekomst.
Door de vervroegde pauze en een klein misverstand? meende de band aan één stuk door te moeten spelen i.v.m. de sluitingstijd van Kiehool.
Zodoende kregen wij een concert van 2 ½ uur onafgebroken de beuk erin voorgeschoteld, waar wij overigens niet rouwig om waren maar wel het uiterst vergde van de heren waarvan sommigen al aardig naar de middelbare leeftijd lopen!!!
Petje af voor deze band. Ze zullen nog lang napraten daar in het hoge noorden over het optreden van deze band.

En dan de afterparty, altijd supergezellig, nog even nakletsen en ouwehoeren, alhoewel…. na ettele pintjes, er al helemaal niet meer te verstaan viel wat er door onze zuiderburen gezegd werd. De geluidsman Roy mocht op de grond slapen. Hij zal ondanks alles goed geslapen hebben want hij heeft niet vernomen dat Niels, net als Assepoester, voortijdig het feest verliet om de volgende ochtend vroeg weer mee te repeteren met een orkest in Rotterdam.
Ja, Ja, it’s a hard live, dat muzikanten bestaan. De volgende ochtend toen wij arriveerden om met hen gezamenlijk het ontbijt te nuttigen was Colly al druk in de weer met koffie en sauzijzenbroodjes uit de koekepan. (kan ook heel prima volgens Colly)
Om 12 uur namen we dan afscheid van de heren en konden zij de thuisreis van 330 km. aanvaarden. Waarbij wij gelukkig constateerden dat het hek bij Kiehool deze keer keurig overeind bleef staan.
Wat ons aangaat, wij zien hen graag nog eens weer in Burgum.
Thanks boys.
Henk & Gerrie

 

Filmed by Rob Wiggers

De muziek die King MO op het podium speelt is het best te omschrijven als een doorlopende vette groove. Aanstekelijke eigen nummers die je meteen bij de strot grijpen, afgewisseld met bewerkingen van nummers van oa. Ian Siegal of Freddie King. Als blikvanger ‚young’ Sjors die moeiteloos zijn witte Strat laat zingen op een manier die wel erg veel aan de allergrootsten der aarde doet denken, zonder cliché te zijn. Aangevuld met de soulvolste bluesstem van Nederland en een ronkende Hammond C3.

Ruim twee jaar na de oprichting in 2008 heeft King Mo zich als bluesband in Nederland volledig gesetteld. In Nederland speelde de band op festivals als Ribs & Blues - Raalte, Parkfeesten - Venlo, Culemborg Blues, headliner op festivals als Giethoorn, Grolsch Bluesfest Enschede en Big Rivers Dordrecht.

De impact van de band is niet onopgemerkt gebleven in het buitenland en vooral in de USA. Grooveyard Records te New York heeft de band gesigneerd en de eerste King MO release in de USA is gepland voor juli 2010.

Meest prestigieuze erkenning is echter de uitnodiging van de Dutch Blues Foundation, direkt gelieerd met The Blues Foundation in Memphis (USA), om Nederland te vertegenwoordigen tijdens de International Blues Challenge die plaats gaat vinden in Memphis februari 2011.

De line-up begint met gitarist Sjors Nederlof, hij speelde o.a. met Coup de Grace, later the Strikes. Met deze bands bewees Sjors tot een van de top bluesgitaristen van Europa te behoren. De CD ‘Bathroom accoustics’ van the Strikes (CoolBUzz label) is een document in de NL bluesgeschiedenis.

Zanger Phil Bee stond op het podium aan de zijde van Noel Redding (Jimi Hendrix Experience), Jan Akkerman, Steve Lukather (Toto), Ana Popovic e.v.a.

Colly Franssen (Hammond) en Jules van Bussel (bas) zijn de andere twee leden die mee overkwamen uit de ‚Buzztones’. Colly heeft eveneens een indrukwekkende lijst aan internationale ervaring, Jan Akkerman, Bertus Borgers, Arno Adams, vaak stond Jules aan zijn zijde op bas.

Drummer Henk Punter, tourde en werkte in de studio met mensen als Memo Gonzales, Boyd Small, Lazy Lester, T-99 e.v.a. Hij is een blues drummer pur sang, de basis van de groove van de band.

Hun live CD ‚Live at la Bonbonnière’ werd door de lezers van Bluesforum (de meest gelezen blueswebsite van Nederland en Belgie) verkozen tot CD van het jaar 2009.
April 2010 is de 2e CD van de band uitgekomen, ‘Sweet Devil’ op het Firesea Records label.

29 mei bluesfestival

Big Blind, Lil'Red & the Roosters, Marquis Bluesband, Skraal

Big Blind weet van geen ophouden,
Vanuit Noordwijk aan Zee en Sassenheim kwamen de boys van Big Blind naar Burgum. Is het nou Bergum, Burgum, Burgem, de mannen kwamen er niet uit. Lastig hoor die friese plaatsnamen. Evenzogoed waren ze ruimschoots op tijd voor het bluesfestival wat doorging tot in de late uurtjes.
Big Blind speelde dat het een lieve lust was, de heren hadden er duidelijk zin in. Zanger, mondharmonicaspeler Wesley wist de hele meute op de danvloer te krijgen. Met het gitaarspel van J.J. de geweldige drumsolo’s van Niels en bassist, medegangmaker Dirk werd een optreden neergezet waar ze in Burgum nog heel lang over napraten.
Eerder hadden we hen bezig gezien in Raalte en Duiven en wisten toen al…deze jongens moeten een keer hier komen spelen, vandaar. Hoe later de avond hoe meer de beuk erin ging, Big Blind wist van geen ophouden. Nummers werden gespeeld van hun cd’s “Dressed to win” en “Circus left town”. Verder een pracht nummer van de helaas veel te vroeg overleden Sean Costello.
En dan is het na afloop nog even gezellig nakletsen, zuipen… had Wesley al aangekondigd tijdens het laatste nummer.
Dat ze ’s nachts zouden slapen op de camping aan het Bergumermeer vonden ze helemaal te gek, verhoogde het drankgelag nog meer. Na het bier, aan de berenburg en toen vonden wij de tijd rijp hen maar even naar hun slaapplaatsen voor de nacht te brengen, het werd nu toch wel allemaal héél érg gezellig. Overigens moest drummer Niels de volgende dag alweer om half 8 naar Rotterdam om de hele dag te repeteren met een harmonie-orkest waar hij deze zomer mee op tournee gaat door Frankrijk. Tsjonge, jonge je moet er wat voor over hebben hoor.
De volgende dag hadden we om 10 uur afgesproken om te ontbijten/kofiiedrinken. Dirk had de koffie reeds klaar, hulde Dirk goed sterk bakkie, je bent gelijk wakker dan.
Jammer dat we ons fototoestel niet mee hadden, we hadden mooie morning-after plaatjes kunnen maken van Wesley en J.J.
Zo ziet iemand eruit na een hele nacht spelen/doorhalen.
Om 12 uur hebben we de mannen uitgezwaaid waarbij Jacob bijna het hek bij het acheruit rijden meenam en wij maar hoopten en ons hart vasthielden of de bus nog in staat was hen thuis te brengen en of de stank in de bus (dankzij J.J.) voor Wesley en Dirk te harden was.
Over enkele weken gaan ze voor een optreden naar Engeland (Linton festival), hopelijk is Dirk dan voor de 2e keer vader kan hij met een gerust hart overzees.
Jongens kom nog eens terug . Be our guest next year it was a pleasure.
Aad en Nico……Aad en Nico…….ik krijg het niet uit mijn kop!!

Tijdens de pauze speelde onze huisband Lil’Red and the Roosters in de foyer, een gouden greep zo bleek.
Lil’Red speelde voor de 1e maal met Ruben Hoeke (vorig jaar) in Kiehool Vanaf die tijd heeft Lil’Red kwalitatief een enorme groei doorgemaakt. Alom lof viel hen ten deel van alle mensen die er toen ook bij waren. De kinderschoenen ontgroeit. Lil’Red podiumbeest Jelle doet zijn naam eer aan. Met het grootste gemak weet hij een sfeertje te creëren die zelf Bert Ponjee, onze geweldige gitarist, mee sleurt. Hij deed zowaar een paar pasjes zijwaarts en zwaaide nog naar de fotograaf.
Hessel en Olaf, ook altijd goed op dreef waarbij iemand de opmerking plaatste dat Olaf zo fotogeniek is. Dat komt overigens héél goed uit want binnenkort luiden de bruidsklokken voor onze carpenter en zijn lieftallige a.s. bruid. Spelen op je eigen bruiloft het toppunt van huwelijksgeluk.
Sipkeeeeeeeyyyyyyyyyyyyyyy, wat moeten we daar nou van zeggen, ik heb beloofd niets over zijn mooie bloesje te zeggen, nou voor deze keer, maar hij was weer op zijn paarsbest. Wat is het toch dat die man heeft…menige manlijke bezoeker keek jaloers zijn kant uit, Sipke was deze avond dan ook vergezeld van een heus harem en drumde daardoor?? beter dan ooit. De dames kunnen tevreden zijn. Wij zijn het ook!!

De cd “lost tapes”, gekregen van een collega bij de radio was aanleiding om The Marquis Bluesband eens uit te nodigen.
Arjan de Boer speelt fantastisch orgel en Zanger Max Leukfeldt vinden we ook al een belevenis op zich. Deze bluesveteraan vertolkt al eeuwen de blues en is niet stuk te krijgen. Drummer Klaas Hoekstra was nog maar net sinds 3 maand aan de gelederen toegevoegd. Gitarist Bauke Boersma ook niet de eerste de beste and last but not least, bassist Mol Mulder maakte het plaatje compleet. Een band dat staat als een huis.
Een mooi repertoire met vele blueskrakers, de vertolking van Thrill is gone was werkelijk prachtig.
Met de afsluiter de “Hoochie Coochie Man”, een nummer van de in 2008 op 41 jarige leeftijd overleden Jeff Healey kreeg deze set een spetterend einde.
Naderhand nog even gefilosofeerd met Arjan en tot de conclusie gekomen dat je wel een beetje (muziek) gek moet zijn om dit alles te organiseren.
Jawel, jawel, but we’re still going strong, just keepin’ the blues alive yeah!!
We kunnen ons dan ook helemaal vinden in de wijze uitspraak van “Good Old Max”:
het “lastige” van muziek maken/organiseren is, dat je er nooit meer mee kunt stoppen, oftewel, there’s a start but no end. Wij sluiten ons hier graag bij aan.

Met Skraal haalden wij een eigenzinnige fryske Blues/rockband in huis zo lazen wij op hun website. En dat is zonder meer waar.
Het enthousiasme droop van de band af. Zij hadden er dan ook echt zin in zo vertelden Laurens Hofstra-orgel, Sjoerd Peereboom-bas, Wieger de Wit-gitaar en backing vocals, Styn Idsardi-drum en Jorn Idzerda-zang en mondharmonica.
Drumster Styn Idsardi ramde er vrolijk op los tot groot plezier van het publiek. Een complimentje op zijn plaats voor deze charmante dame met haar vrolijke/aanstekelijke lach.
Stonden zij als eerste band geprogrammeerd voor deze avond, het waren wel de laatsten die
‘s nachts huiswaarts keerden. Het werd een mooi feestje en een latertje.
Na afloop stelde zanger Jorn Idzerda vast: “dat er niets zo mooi was dan spelen in een donkere kroeg waar je ook nog gewoon mag roken.
Wij danken allen voor hun bijdrage aan een geweldige avond vol blues.
Dank aan Rob Wiggers onze huisfotograaf, Meine voor the support, Kees en Jippe en alle medewerkers van Kiehool en uiteraard Gosse en medewerkers voor de techniek.
Thanks!!! Henk en Gerrie

 

Filmed by Rob Wiggers, voor meer video's van dit festival ga naar ons youtubekanaal

BIG BLIND


is een jonge energieke bluesband uit Noordwijk. De band is in de herfst van 2006 opgericht met als doel smerige, opwindende blues te maken. Muziek die de oren…nee, alle poriën van je lijf binnendringt en de ademhaling en hartslag overneemt. Big Blind haalt inspiratie uit oude- maar ook hedendaagse (blues)muziek zoals Howlin' Wolf, Lester Butler, Stevie Ray en Jimmie Vaughan, The Hoax en vaderlandse "garagebluesers" Cuban Heels maar geven er zeker een eigen gezicht aan. Met hun punky attitude rocken ze gewoon de blues en raken de luisteraar daarbij in de hartstreek en vooral de onderbuik.
In maart 2007 nam Big Blind de eerste demo/EP op met Remko Schouten in de IJland studio, zo'n beetje de thuishaven van het gerenommeerde Cool Buzz label en die EP wist de interesse te wekken van 't label, dat albums uitbracht van o.a. Drippin' Honey, T-99, The Strikes en eerder genoemde Cuban Heels.
In augustus werd de studio voor een tweede periode betrokken voor de opnamen van een compleet album, "Dressed To Win", dat begin november 2007 werd uitgebracht door Cool Buzz. Onlangs werd het album “Circus Left Town” uitgebracht. Een dijk van een cd die veel lovende kritieken mocht ontvangen.
Big Blind is  klaar om de podia te bestormen en de ene vette, gruizige, sexy bluessong na de andere op het publiek los te laten.Ze hebben al op menig (blues)festival en poppodium gestaan en wonnen de BluesAward 2009.Het credo is voetjes van de vloer, want stilstaan is er niet bij.

Line up: Zang & Bluesharp - Wesley van Werkhoven / Gitaar – JJ van Duijn / Bas - Dirk van Duijn / Drums - Niels Duindam

LIL'RED AND THE ROOSTERS
De roots van Lil’Red and the Roosters liggen in Dokkum. Twee van de huidige bandleden, Olaf en Jelle, vonden dat er nog wel wat ruimte over was voor een goede bluesband. Nadat de andere muzikanten gevonden waren, was de oprichting van de band een feit.
Waar staan ze voor?
De band omschrijft haar muziek als “blues with a feeling”, van stevig swingend tot ballads.
Voorbeelden zijn o.a. The Ford Bluesband, James Harman, Stevie Ray Vaughan, Red Devils, James Cotton e.v.a.
Lil’Red speelt authentieke blues met een unieke sound. De band staat garant voor een spetterend optreden. Speelden onlangs in het voorprogramma van de Ruben Hoeke Band en binnenkort bij Barrelhouse.
Personeel: Jelle “Lil’Red” leadzang en beul op de mondharmonica,
Olaf “The Beast” op slag- en sologitaar
Bert “Inspector Gadget” op solo- en slaggitaar
Hessel “The Reverend” op electrische- en contrabas
Sipke “I’m a bluesman” speelt op mapex drums

DE MARQUIS BLUESBAND
is al jaren een bekende naam in de friese blues scene. Deze band speelt de blues die gaat tot op het bot. Soms gevoelig, dan weer rauw. Soms rustig, dan weer swingend. De band laat zich niet vangen in één stijl maar neemt zijn publiek mee langs de diverse stromingen in de bluesmuziek.
De band voorzag veel bekende blues- artiesten als Barrelhouse, Sugar Ray, Julian Sas en Blues 'n' Trouble van een passend voorprogramma.
De zanger van de Marquis Bluesband is ‘good old” Max Leukfeldt. Een bluesveteraan die nog steeds gedreven de diverse podia beklimt.
De overige bandleden zijn: Bouke Boersma – Gitaar, Mol Mulder – bas, Arjan de Boer – hammond en Klaas Hoekstra – drums.

SKRAAL
Net in standert bluesband, mar in eigensinnige Fryske bluesrockformaasje besteande út fiif útsprutsen persoanlikheden.
De strôt fan sjonger Jorn Idzerda is rau en rûch en syn mûlharp wurdt mei in soad power bespile.
De sjarmante drumster Styn Idsardi fersoarget de ritmeseksje, yn strakke gearwurking mei de geryflik sittende bassist Sjoerd Peereboom.
It gitaargeweld wurdt fersoarge troch Wieger de Wit. De straffe grooves kostje wol in stikmannich snaren, mar soargje wol deeglik foar in sûne poarsje enerzjy. De frijmoedige toetsenist Laurens Hofstra soarget foar ynteressante oargelsolo's, dy't gjin optreden itselde binne.
Der wurdt hurd wurke oan in earste album dat folslein bestiet út eigen wurk. De band stiet garant foar in lyts oere ûntwapenjend mei-inoar spyljen dat soarget foar in noflike sfear.

(vertaling aan de kassa)

27 MAART THE VELDMAN BROTHERS

Supp. act. Ubrabaya

Foto en video by Rob Wiggers (Om alle foto's te bekijken klik op de foto)

The Veldman Brothers: Een hechte band rondom "bloodbrothers" Gerrit en Bennie Veldman. Gerrit op gitaar, Bennie op hammond en bluesharp, Marco Overkamp op drums en Donald van der Goes op bas.Tomeloze energie; zichtbaar plezier en voelbare synergie; muziek gespeeld vanuit de onderbuik: Een gedreven ritmesectie die Gerrit en Bennie Veldman aanzet tot grootse prestaties als zangers, als solisten en als entertainers.Vier getalenteerde muzikanten met een schat aan ervaring, beïnvloed door elkaar en beïnvloed door de "helden van weleer": The Vaughan Brothers, Muddy Waters, Jimi Hendrix, Elmore James, Howlin' Wolf, Jimmy Smith en the Fabulous Thunderbirds.The Veldman Brothers volgen deze diepe voetsporen respectvol; met covers en eigen songs en bovenal met een zeer herkenbaar eigen geluid.The Veldman Brothers zijn te zien op grote festivals en in kleine kroegen en hebben bijna alle gerenommeerde bluesclubs en festivals in Nederland al wel eens op z'n kop gezet. "Home", het debuutalbum van The Veldman Brothers werd door onafhankelijke kenners op radio en internet aangewezen als het beste bluesalbum van 2007.
Daarnaast heeft het nummer "One more Chance' intussen zelfs een plekje veroverd in de Blues top 50 allertijden van Arrow Classic Rock en is het 5th Anniversary Live Album door de luisteraars van Radio Bluezy verkozen tot beste cd van 2009.Blues en rhythm & blues, swingblues en deltablues, blues met een randje rock, blues met een randje soul of funk: Grenzen zien The Veldman Brothers niet en ze laten zich ook maar in één hokje duwen: "Alles wat puur is en wat recht uit het hart komt". Blues & Roots straight from the heart! Zorg dat je The Veldman Brothers gezien, gehoord en gevoeld hebt!

Ubrabaya, Blues met soul,
is een 8 (!)-mans formatie uit de Friese Wouden die sinds 1999 bestaat en zo langzamerhand een bekend gezicht genoemd mag worden in de Friese bluesscene.
Op het repertoire staan uiteraard de nodige bluestraditionals, maar ook wordt er regelmatig een uitstapje gedaan naar de country of de soul en varieert van intense luisterliedjes tot swingende, dampende songs.
Ubrabaya onderscheidt zich door de in de blues niet gebruikelijke meerstemmige zang.De band heeft al diverse cd's gemaakt:
Special guest the blues 1988, Songs from Wooterswood 2005
Demo 2007, momenteel wordt er hard gewerkt aan een nieuwe cd.

Ubrabaya bestaat uit 8 personen, die stuk voor stuk al jaren actief zijn in de muziek:
Bas Kleine - mondharp. Ook bekend van Bas Kleine and His Harmaniacs samen met:
Herman Driesten - gitaar.
Brant Visser, ooit begonnen in de superpopulaire Fryske bluesband Swiet en Bjuster.
Jan Dijkstra ooit bekend met de Shakey Sam Blues Band.
Oege Reitsma - gitaar. Ooit samen met Brant de drijvende kracht achter Swiet en Bjuster.
Kees Bode -  piano en bekend van De Kast.
Tanja Nab - zang
Ray Zeer - slagwerk

THE RUBEN HOEKE BAND

Video & foto's by Rob Wiggers

De Ruben Hoeke Band, 2 uur met plezier het dak eraf spelen.... Grandioos, geweldig.
En daar stonden ze dan ineens voor de kassa, of ze ook nog entree moesten betalen, De Ruben Hoeke Band.
Het was wel even slikken toen bleek dat de apparatuur bij de trap op naar boven gesjouwd moest worden.
Maar wat hebben we genoten van deze steengoede en daarbij ook nog eens super gezellige, sympathieke band.
Het was de hele avond dollen met Ruben, Pappa Frank ( ere naam vanwege zijn respectabele  leeftijd, ja ja, 53 alweer) Arjen en Ralph.
Al kletsend in de bus op de heenweg waren ze al een half uur onderweg voordat ze in de gaten hadden de verkeerde kant op te gaan.(misschien toch eens een tom-tom aan schaffen?)
De bezoekers kregen waar voor hun geld, 2 uur onafgebroken doorscheuren, ze draaiden hun hand er niet voor om.
Prachtige solo’s van Ruben, een lange drumsolo van Arjen, steengoede bassist Ralph en sfeermaker Frank, zij weten hoe je een feestje bouwt.

In het voorprogramma Lil’Red and the Roosters, zij brachten een puik uur authentieke blues ten gehore.

Helemaal in stijl gekleed waarbij we opmerken dat het bloesje van Sipke de show stal.
Kan ook prima voor de kerstdagen, Sipke.
En als klap op de vuurpijl (het was ook bijna kerst) mocht Bert Ponjee met Ruben Hoeke meespelen.
Bert groeide zowat een meter en had direct last van sterallures want na afloop bestelde hij als enige een broodje kaas, de rest nam genoegen met een broodje gehaktbal.
We kijken niet vreemd op wanneer we binnenkort de Bert Ponjee Band mogen begroeten.
Na afloop bleef de RH band nog lang “nahangen/kletsen” tot groot genoegen van de vele fans.
Arjen was wild enthousiast over de locatie, te gek, weer een deur met daarachter weer een andere ruimte, hij zag het wel zitten in Burgum.
Of ze de week daarop weer mochten komen spelen, ze hadden nog lang hun “nocht’ niet, maar ja “er is een tied van komen en er is een tied van gaan”  zullen we maar zeggen.
Maar wat ons betreft, mogen ze weer komen, wij hebben genoten.
Jongens allemaal heel hartelijk bedankt namens publiek en organisatie Blues & Americana
Rob Wiggers bedankt voor het maken van de film-en geluidsbeelden.
En Kiehool m.n. Kees en Jippe tot 20 februari dan maken we er weer net zo’n mooi feest van.
Oan’t sjen, Meine, Henk en Gerrie.

 

Lil' Red and The Roosters:

Olaf Gatsonides - slag- en sologitaar, Jelle Iedema - leadzang en mondharmonica,
Hessel Reitsma - bass, Sipke Hoekema - drums, Bert Ponjee - solo- en slaggitaar.

We promise to play the Blues,
the whole Blues and nothing but the Blues!

CUBAN HEELS

filmed by Rob Wiggers

Zaterdag 26 September in Kiehool te BURGUM.

Moddervette Blues in Kiehool.
Vanaf de allereerste tonen van de Cuban Heels wordt je gegrepen door de hypnotiserende sound van deze garage-blues band.
Het opzwepende geluid, alsof de duivel hen op de hielen zit, het bezwerende stemgeluid van Jan Hidding, zorgen voor een ademloos publiek waarbij sommige enthousiastelingen zich als in trance op de dansvloer uitleven.
Wat een sound, om maar even in termen van de band te spreken, op een mooie manier verrot.
Dampend, zompig, gruizige vette blues de Cuban Heels mogen zich met recht de nazaten van de Red Devils noemen.
Nu is het wachten op het 4e album wat in’t voorjaar van 2010 gaat uitkomen.
Als support Act stonden de Healers geprogrammeerd.
Met de Healers ben je verzekerd van een feestje.
De band speelde zoals we van hen gewend zijn, vol overgave echte fryske blûs.
En ze hadden er zin in, moeiteloos speelden ze een uur vol om daarna met zijn allen tot in de late uurtjes te kicken op de muziek van de Cuban Heels.

Iedereen bedankt het was weer een pracht blues-festijn.
Op naar het volgend blues-americana concert, want… de blûs brûst troch.
Meine, Henk en Gerrie

Support act: Fryske blûsband HEALERS

 

filmed by Rob Wiggers

Twelve Bar Blues Band in Burgum:

Filmed by Rob Wiggers

Met de nummers I can Make Everything Allright en 12 Bar Blues van hun recente CD "E-mail From Heaven" deed de band de aftrap.
Het publiek liet het aanvankelijke lauw over zich komen. Dat veranderde met de nummers I’m Gonna Get You en het bekende The Thrill is Gone, er kwam beweging in de massa en de dansvloer van het recent verbouwde Kiehool werd uitgeprobeerd. Vanaf nu zweepten band en publiek elkaar op, er werd hartstochtelijk gespeeld en gedanst.
Jammer dat de pauze snel aanbrak. Dit werd nadien ruimschoots goed gemaakt. Na de pauze klom lead gitarist Kees Dussink in z’n eentje op het podium en begon de beginakkoorden van Shake Your Moneymaker op indringende wijze te spelen, prachtig. Nadat de bandleden één voor één hun instrument weer ter hand genomen hadden en J.J. Sharp ( Jan Scherpenzeel) begon te zingen was er geen ruimte meer op de dansvloer. In de warme zaal werd menig zweetdruppel weggeveegd.
Daarna passeerden in opzwepend tempo nummers Email From Heaven en Honey Hush.
Even werd stilgestaan bij de dood van The King of Pop, aan hem werd het nummer Graveyard Blues opgedragen.
Ja en dan komt het onverbiddelijke einde van een prachtige blues avond. Publiek en band konden moeilijk afscheid nemen, na een toegift met twee nummers van hun debuut CD was ieder voldaan.
Twelve Bar Blues Band we zien jullie graag weer in Burgum, we hebben van jullie genoten.

Support act: The Mudbirds uit Oudebildtzijl

Filmed by Rob Wiggers

Supp. act: The Mudbirds, bewezen op sublieme wijze dat akoestische blues ook geweldig mooi kan zijn om naar te luisteren.
Alan Laws en René Tweehuysen brachten het publiek in vervoering middels veel door henzelf geschreven of bewerkte nummers.
Thank’s: Gerrie, Henk en Meine.

Boo Boo Davis (USA)

Support act:Little John and the Chiefs

Zondag 3 Mei in de Schalmei te Hurdegaryp.

Zó klinkt Mississippiblues anno 2009 !

Boo Boo Davis in Hurdegaryp.
Rauwe, smerige, zompige blues alsof R.L. Burnside uit zijn graf was opgestaan.
Vanuit Stuttgart kwam de Boo Boo Davis Band naar Hurdegaryp.
Een lange reis, hurry and wait is momenteel de lijfspreuk van de heren on tour.
Uniek voor Friesland was dit optreden van Boo Boo Davis, all the way from the Mississippi Delta.
Muziek met bezieling, muziek vanuit het hart, zo klinkt blues in al zijn eenvoud en al zijn essentie.
Boo Boo Davis mondharmonica en zang, John Gerritse drums met extra grote bass drum en Jan Mittendorp op zijn aangepaste gitaar met 2 lage snaren voor de bas, zij zorgden voor een waar spektakel in de Schalmei in Hurdegaryp. Ondanks dat ze zonder bassist spelen was dit geen echt gemis.
Een echt natuurtalent zonder enige muzikale scholing deze 65 jarige Dave (werkelijke naam), hij wist de harten van het publiek te raken zondagmiddag.
Was het de eenvoud, de manier waarop hij zijn dankbaar en enthousiast publiek steevast bedankte met de woorden: thank you Dave, het maakte allemaal niet uit.
Dave heeft het hart gestolen van de mensen in Friesland.
Met nog een toegift en een warm applaus was het Boo zijn manier om iedereen persoonlijk met een handdruk te bedanken voor de komst naar Hurdegaryp.


Ook de supp. act: Little John and the Chiefs, zij vertolkten de blues met hart en ziel.
Jan Krol, Johan v.d. Berg, Ben en Henk Schouwman, wat ons betreft mannen, tot de volgende keer, see you.
Thank you: Henk, Meine en Gerrie.

Ralph de Jongh in de Schalmei:

 

Luisterfragment

Ralph de Jongh helemaal op dreef bij Blues & Americana.

Zondag was het toch eindelijk zo ver, Ralph de Jongh stond als eerste geprogrammeerd in een reeks concerten van de stichting Blues & Americana in de Schalmei in Hurdegaryp.
Met een behoorlijk bezoekersaantal was het er gezellig druk. De eerste set speelde Ralph voornamelijk akoestisch en dat deed hij zoals we van hem gewend zijn met prachtige stem en schitterend gitaarspel, soms klonk het of er meerdere gitaren gelijktijdig bespeeld werden. Hij wisselde eigen werk af met klassieke bluessongs (o.a. Robert Johnson), een enkel Stonesnummer en ook een nummer van Cuby & Blizzards kwamen voorbij. We hadden zelfs de primeur van een aantal nieuwe eigen nummers die veelbelovend goed klonken, dit biedt volop perspectief voor een volgende CD. De tweede set begon Ralph met een basgitaar die hij op een geheel eigen manier bespeelde alsof het een soloinstrument betrof. Verder wat meer ruimte voor elektrisch gitaar en ook de mondharmonica wordt door Ralph goed beheerst. Zelfs de klompen kwamen er aan te pas. Wat ons betreft een zeer geslaagde zondagmiddagblues die zeker navolging krijgt in de vorm van Boo Boo Davis op 3 mei.

Ralph bedankt!

Henk en Gerrie.